‘Buongiorno’. Mijn eerste blog!

vetrina

Buongiorno!

Un espresso, per favore!

‘Buongiorno!’, zo begint de dag van de meeste Sicilianen als ze hun lievelingsbar betreden en de barman begroeten. Al bijna voordat je ’Un espresso, per favore’ hebt uitgesproken staat de perfect bereidde koffie al voor je klaar. Het dagelijkse bezoek aan de bar is een vaste gewoonte, een traditie, onmisbaar, en een heerlijke manier om de dag te beginnen!

Nu ik 30 jaar weg ben uit Sicilië, de halve wereld heb over gezworven en ondertussen alweer 18 jaar in Nederland woon, zijn het deze dingen – het eten, het drinken en de bijbehorende rituelen – die ik het meeste mis.

In mijn blogs vertel ik jullie graag over mijn etenservaringen, vroeger en nu. Van de tijd dat ik opgroeide op Sicilië, de periode dat ik met de fiets door hartje Amsterdam sjeesde en kennismaakte met pindasaus en Van Dobben-kroketten, maar ook over het heerlijke eten dat ik tijdens mijn reizen naar verschillende delen van de wereld proefde en het de Nederlandse gerechten die ik ondertussen ben gaan waarderen.

Allemaal waargebeurde verhalen. Niet op chronologische volgorde, maar op volgorde van mijn gevoel. Getriggerd door een herinnering, een geur, een smaak of een aanblik van een ingrediënt. Geïnspireerd door een gebeurtenis, zoals een feestdag of een plek waar ik eerder ben geweest. Zo spring ik heen en weer door de tijd en van plaats naar plaats. Met één duidelijk doel: jullie laten genieten van heerlijke (Italiaanse en Siciliaanse) gerechten!

Erfelijke aandoening

Voordat ik jullie met inside information over mijn leven ga vermaken, wil ik eerst met jullie delen waar mijn passie voor het eten vandaan komt. Ik denk – eigenlijk ben ik er zeker van – dat als je op Sicilië geboren bent, die passie in je DNA zit. Het is nog niet wetenschappelijk bewezen, maar als Siciliaan(se) is de kans aanzienlijk dat je een ongewoon grote passie hebt voor ‘het lekkerste’ eten. Genetisch bepaald dus en ongeneselijk! Bovendien, als je in een familie opgroeit waar iedereen deze ‘erfelijke aandoening’ heeft, dan wordt deze passie met de jaren alleen maar groter en intenser.

Een familie waar we als we wakker worden, als eerste aan eten denken. Vervolgens de hele dag bezig zijn om de juiste ingrediënten te vinden (en elkaar hier meerdere malen over te bellen en op pad sturen, omdat het even verderop toch echt beter is), bezig zijn het eten klaar te maken of bezig zijn met z’n alleen het heerlijks op te eten. Vooral tijdens de gezellige zondagslunch: met de hele familie aan een lange tafel in de tuin, urenlang kletsen en allerlei lekkernijen eten die door de Mamma’s, Zia’s (tantes), Nonna’s (oma’s) maar zeker ook door de mannen in de familie, met veel liefde klaar zijn gemaakt.

Zo kunnen jullie misschien begrijpen waarom ik wekelijks de (super)markten, speciaalzaken of de groothandel afstruin om precies dat ene ingrediënt te vinden dat ik voor mijn recept nodig heb en geen genoegen neem met een alternatief. Waarom ik altijd op zoek ben naar mooie streekproducten die rechtstreeks van het land komen en graag 30 km omrijd om het beste vlees te kopen.

De onweerstaanbare verleiding

Eten staat voor de Sicilianen dus centraal in hun leven: van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Zodanig dat wat je wilt gaan eten vaak de keuze bepaalt van wat je die dag gaat doen. Dit is mede te danken aan de hoeveelheid en gevarieerdheid van het eten dat aangeboden wordt in de talloze trattoria’s, bars, de felgekleurde omgebouwde APE’s (een driewielig voertuig met een laadbak) of vanuit een geïmproviseerde BBQ langs de weg.

Het is een plezier voor de ogen en meteen ook voor de smaakpapillen om ‘s ochtend een bar binnen te gaan. De geuren van een caffé en die van de rosticceria* met elkaar vermengd, die de lucht vullen. Onweerstaanbaar, geloof me! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een bar binnen ben gegaan om alleen een espresso te drinken. Altijd werd ik wel door iets verleid, iets lekkers, wat ik beslist moest eten.

Je komt de bar binnen en ziet een vitrine staan van een paar meter lang. Vol met van alles!

Je moet denken aan tientallen, verse, hartige lekkernijen die net warm uit de oven komen of net uit de frituur zoals Arancine (gefrituurde rijstballen gevuld met mozzarella en ham),  Calzoni (gefrituurde deeg, gevuld met ham en mozzarella) en Iris (deegproduct gevuld met bolognese-saus). Allemaal netjes naast elkaar liggende lekkernijen die tegen je lijken te roepen: eet me!

Zelfs als je deze verleiding hebt kunnen weerstaan, dan draai je je om naar de andere kant en dan worden je ogen gevangen door de vitrine met zoete lekkernijen, zoals Genovese (deegproduct gevuld met ricotta), cornetti (croissants) gevuld met jam of chocolade, of ciambelle (Berlijnse bollen in verschillende smaken) en nog tientallen andere lekkernijen. En alles is supervers en nog warm!

Je wordt door dit etensfestijn simpelweg gehypnotiseerd. Het water loopt je in de mond en voordat je het weet roep je iets in de trant van: ‘Per favore, un cornetto con crema di pistacchi’ (Graag een croissant gevuld met pistache crème). Je verbaast je over het feit dat je weer iets in je hand hebt! Maar eigenlijk had je de strijd al verloren voordat je binnen kwam.

Het is acht uur in de morgen en jouw dag is nog maar net begonnen en je komt voldaan uit de bar. Het eerste ding waar je het met jouw gezelschap vervolgens over gaat hebben is wat je graag voor de lunch zou willen eten.

Tussen zulke taferelen ben ik opgegroeid.

En dat was alleen nog maar het ontbijt. Genoeg om over te schrijven dus!

Tot volgende keer dan!

Ciao.

Alessandro.

2 thoughts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s