De koning van de straat “u sfinciuni”

sfincionaro

Nee, nee, deze blog gaat niet over, een man, maar als ik over de Palermitaanse eettradities moet gaan bloggen, dan kan ik niet anders dan beginnen met het verhaal over de ‘koning van de straat van Palermo’!

’-u sfinciuni’, de Sfincione!

 Soms, heel soms, hadden een paar van mijn vrienden en ik moeite de ingang van de school te vinden…
We verzamelden in de buurt van school. Uit het zicht, en we wachtten een half uurtje totdat we er zeker van waren dat alle ouders op hun werk waren. Pas als de kust veilig was gingen we met onze Vespa’s rondrijden. De stad was van ons! Het eerste uur was altijd een beetje lanterfanteren en er werd bedacht wat we zouden gaan doen. Ondertussen reden we langs andere scholen om anderen op te halen of over te halen om mee te gaan. Een stop bij de bar voor een espresso gevolgddoor een sigaretje, ontbrak nooit. Zodra de groep was samengesteld werd de bestemming bepaald. Meestal was het het strand van Mondello, mits het warm genoeg was. Anders was het rondhangen op villa Sperlinga of villa Trabia (twee parken in Palermo) waar vaak ook jongens en meisjes van andere scholen waren.

Er werd een balletje getrapt, naar de mooie meiden gefloten en natuurlijk heel erg veel gelachen. Om een uur of 11 begonnen we wel zin te krijgen in iets lekkers. Daar hoefden we niet eens voor op pad te gaan.  We wisten dat het niet lang meer zou duren totdat we ergens in de verte die ene stem zouden horen. Een krakende stem door een krakkemikkige megafoon. Een hoog en schel geluid in Siciliaans dialect.
En ook al beheerste je de Italiaanse taal nog zo goed, om te begrijpen wat er werd gezegd moest je een echte Siciliaan zijn.
Het geluid weerkaatste tegen de gebouwen. Je hoorde het, maar je zag niet waar het vandaan kwam. En dan, plotseling, verscheen om de hoek van de straat de onmiskenbare lichtblauwe of oranje omgebouwde ‘Lapa’ van de “sfincionaro
Een driewieligvoertuig met op de achterbak een vitrine waar roodoranje pizza-achtige stukken lagen opgestapeld.

 

sfinxio1
De man in de Lapa” reed langzaam met de bestuurdersportier open, terwijl hij naar links of rechts keek of er een klant aankwam. Je zag hem door de voorruit met een hand op het stuur en met de andere met de microfoon van zijn megafoon tegen zijn mond.

Hij ging verder met zijn roep :‘Chi ciavuru!, u culuri c’ha taliari’
Wat een geur! En kijk naar de kleur!
En dan weer ‘chi ciavuru! Ora u sfurnavu, uora! chi ciavuru…accattativi u sfincionello’
‘Wat een geur! Ik heb het net uit de oven gehaald! Koop het Sfincioontje!’

Het is een soort ode, een liedje, een verklaring van liefde.
En bij het horen van deze zang krijg je er, geloof mij, meteen zin in! Het water loopt je in de mond!
Alle koppies van de jongens draaiden zich in de richting van het geluid.
De aankomst van de Sfincionaro bleef nooit onopgemerkt.
Aangetrokken door deze ‘lokroep’ liepen we in derichting van de man. Hij had ons gespot! Het voertuig stopte en de man kwam uit zijn Lapa.
Door het amicale en joviale onderhoud dat wij met de man hadden zou je kunnen denken dat wij dikke vrienden waren. Nee, nee, dit hoort bij het ritueel.
Na een paar woorden en grapjes met de verkoper te hebben gewisseld betaalden we en liepen weer weg, ieder met een stuk van die warme lekkernij in hand.
En zodra we één beet van die roodoranje lekkernij hadden genomen, klonk het:‘Truoppu buonuuu!’, ‘Hartstikke lekkerrrrr.
De anderen knikten met hun hoofden terwijl ze ook van hun eerste hap aan het genieten waren.
Niets smaakte ons zo lekker als de ‘Koningvan de straat van Palermo’: de ‘Sfincione’.

De Sfincione is een soort dikke pizza, maar zo zien wij het niet. Het is sponsachtig, bedekt met uien, tomatensaus, ansjovis, caciocavallokaas (in Nederland gebruik ik als alternatief pecorinokaas) en broodkruimels.
De zoete smaak van de uien en tomatensaus gecombineerd met de pittige en zoute smaak van de stukjes kaas en ansjovis zorgen voor de balans!
Deze lekkernij is afkomstig uit de keuken van de armen en het werd gegeten tijdens de kerstdagen.
In plaats van gewoon brood te serveren, bood men brood verrijkt met een lekkere garnering.
Tegenwoordig wordt de Sfincione elke dag van het jaar verkocht, in alle soorten en maten. Bij iedere bakker, kiosk, of  ‘venditore ambulante’ (de man met de Lapa), is de sfincione, zoals een Koning betaamt, prominent aanwezig.

Inmiddels hebben mijn vrienden hier in Nederland ook kennis kunnen maken van dit heerlijke recept en ze vinden het verrukkelijk!
Wil je ook je vrienden of familie verrassen? Laat ze dan maar “u sfinciuni” proeven.
Een ding is zeker, het wordt een feest!

Buon appetito.

Klik hier voor de recept.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s